© 2018  Urker Mannenzangvereniging ‘Onger-Oens’  
1988      30 jaar     2018
Urker Mannenzangvereniging
1988      30 jaar     2018
Wie op zaterdagavond rond half acht een kuiertje langs Mannenzangvereniging Onger Oens doet, kan van veraf al genieten van stevige mannenzang. Niet te snel, niet te langzaam, op 'iele noten' en 'op et zietjen'. ,,In de loop der jaren hebben we ons tempo een tikje opgeschroefd, tja, je moet toch met je tijd meegaan hè'', zeggen de drie oudgedienden Jan Bos, Klaas Keuter en dirigent Jurie van den Berg. Wekelijks komt een groep van ruim vijftig mannen bij elkaar om 'een psalmpien' en een geestelijk lied te zingen, saamhorigheid te beleven, te lachen en het wereldnieuws van commentaar te voorzien onder het genot van een hapje en een drankje. Zo nu en dan - niet te vaak - overschrijden ze per bus de dorpsgrenzen en geven een concert. Meestal in Friesland, 'daar zijn ze gek op ons'. Slechts bij hoge uitzondering komt het voor dat iemand zich afmeldt voor een optreden, ze komen zodoende nooit met een half koor op de proppen en iedere zanger heeft zo zijn taak op organisatorisch gebied. De één print de liturgieën, de ander regelt aperitieven en versnaperingen voor de terugreis. In het geval dat het optreden niet al te ver van huis is, krijgt de chauffeur de opdracht om niet te snel terug te rijden. Tja, na zo'n optreden moeten ze ontladen, de spanning gaat er in de bus af en dan is het gezelligheid troef. Het mag duidelijk zijn: deze club is zelfvoorzienend. Zelfs voor een predikant hoeven ze het niet buiten de deur te zoeken. Dominee G. Bos is lid en verzorgt indien nodig een geestelijk woord. ,,Voorheen hadden we onze vriend wijlen Klaas de Boer, hij ging voor tijdens onze kerstnachtdiensten. Iedereen kent vast nog wel zijn onvergetelijke verhalen over Wally. We denken met warmte aan Klaas terug.'' Imago Bij binnenkomst in het Onger Oens-gebouw valt de keurigheid meteen op. Barman Klaas Keuter ('Skreef dat niet in de kraant, je wieten oe er op Urrek edacht wordt, ze binnen an de drank…') zet speciaal voor het interview een schaal hapjes op tafel. Meteen dan maar de vinger op de zere plek leggen, want waarom denken Urkers dat? ,,Ooit is het drankstempel op onze zangvereniging geplakt en het heeft veel tijd en moeite gekost om dat imago te veranderen. Weet je, na het zingen houden wij van een goeie bal gehakt, een kippetje of lekkere karbonade en daar drinken we een glaasje Spa, bier of iets dergelijks bij. Maar nooit teveel! Wij tolereren het absoluut niet dat volluk hier aangeschoten of dronken wordt!''   Naast het drieklavier Monarke orgel met echte trekregisters en de mooie piano ('gekregen van een fan') sieren portretfoto's van overleden koorleden de wand. ,,Eenmaal onderdeel van Onger Oens, altijd onderdeel van Onger Oens.'' Leden lijken wel behept met een virus, niks wijkt voor het zangavondje. Verjaardagen, bruiloften, belangrijk, maar de vereniging staat op nummer één. ,,Het is een stuk ontspanning. Als je jong bent ga je naar een barretje, maar op een gegeven moment groei je daar uit. Toch blijft het leuk om af en toe als mannen onder elkaar te zitten, een psalmpje te zingen en een praatje met die en gene te houden. Dát zijn de basiselementen van ons koor, zo is het ooit begonnen.'' Jan Bos herinnert zich het ontstaan maar al te goed, inmiddels ruim een kwart eeuw geleden. ,,Na een week werken, zongen we bij ons in het visbedrijf geestelijke liederen, rondom de accordeon. Daarna zaten een uurtje gezellig bij elkaar, met Albert Bos, Jan Anker, Gerrit Bos, Jan van Heilt, Riekelt Loosman en wij. Elke week vaste prik. Na twee jaar besloten we ons officieel in te schrijven en spraken we af om een paar keer per jaar op te treden voor de zieken en                                                                                                  de zwakken. Maar ja, dat zijn we inmiddels zelf...'' De ene anekdote over een verregend traporgeltje zit er nog niet in, of de andere over het nieuwe keyboardje heeft alweer een begin. Toch betrekken de gezichten op een gegeven moment. Hoe goed die ouwe tijd ook was, Onger Oens is er niet zonder kleerscheuren afgekomen. ,,Zo'n vijfentwintig procent van ons koor heeft onze gelederen in het jaar 2000 verlaten. Gescheurd - een dieptepunt in ons bestaan. Het enige wat we er eigenlijk over willen zeggen is: dat nooit meer!'' Reden genoeg om wat eenvoudige richtlijnen op papier te zetten en sommige zaken iets officiëler aanpakken. ,,Contributie op een koffiefilter regelen kan bijvoorbeeld niet meer.'' Tijdens de blik op het verleden valt de naam 'Jan Anker' regelmatig. ,,Die man kon zingen - ongeëvenaard! Hij heeft geprobeerd het ons te leren, voor zover mogelijk. Een aderlating toen hij wegens meerdere tia's niet meer kon zingen. Gelukkig komt hij zo nu en dan langs om een kritische noot bij ons zingen te plaatsen. Daar is hij overigens ook goed in…'' Lach en traan De zangers doen graag hun best op de muziek, maar kom je op Onger Oens om hoogstaande muziek te zingen, dan ben je aan het verkeerde adres. Ze houden het liever eenvoudig en ter versiering zingen ze een zelfgeschreven en meest voor de hand liggende bovenstem - jong en oud moet met ons mee kunnen zingen, of het nou in Talma Haven is, of tijdens een concert in een kathedraal. Jurie van den Berg: ,,Soms kom ik wel eens met een nieuw lied, maar zodra ik merk dat het na twee keer zingen niet lekker loopt, ach, dan leggen we het aan de kant.'' Tijdens de repetitie moet er altijd ruimte zijn voor een lachmoment, en gaat daarmee teveel oefentijd verloren, dan zingen ze desnoods wat langer door. Ja, humor is een belangrijk ingrediënt van de zangvereniging, zelfs tijdens uitvoeringen. Wit jaquette ,,Weet je nog ons optreden op de Wegwijsbeurs?'', Jan kijkt Klaas grijnslachend aan. ,,Wij hadden nog nooit van de Wegwijs gehoord en de mensen op de Wegwijs hadden nog nooit van Onger Oens gehoord. In de Urker stand moesten we ons in ons Urker pak hijsen en onze toenmalige dirigent Teun Willem van Eerde verscheen in wit jaquette op het toneel. Het niet al te royale podium was omzoomd met gordijnen, waardoor de podiumgrenzen niet duidelijk waren. TW dirigeerde ons steeds verder naar achteren en onze bassen, wie niet alleen zwaar geluid produceren, maar ook qua gewicht en formaat in de categorie 'niet over het hoofd te zien' passen, waren ineens simpelweg achter het podium verdwenen. Wij hesen hen snel weer omhoog en toen was zingen geblazen, terwijl er niemand stond te luisteren! Maar dat veranderde snel, want ongelogen waar, na één nummer stond er plotseling bijna tweeduizend man om ons heen. Mens, een onvergetelijke ervaring!'' Tja, bij Onger Oens komt altijd alles goed. ,,Ooit klopte onze liturgie bij een concert in Seerooskerke niet helemaal, we kwamen wat regels te kort in Psalm 108. Jurie begeleidde ons op het orgel en ontdekte het probleem tijdens het spelen. Gelukkig merkte niemand het, behalve dan onze fan, mevrouw Bos. Ach, soms houden we ook wel eens wat woorden over, maar we vangen elkaar altijd op en zingen net zolang door tot het klopt.'' Ze zijn los. De concerten in Friese kerken ('we zingen de pannen van het dak') komen stuk voor stuk langs. Een uitpuilende kerk in Rouveen ('Ze hingen aan de lampen'), brandweermannen bij de deur die de toestroom van mensen in goede banen moesten leiden, Jan van Heilt in een oude de orgelkast verstopte om zijn zoon Jurie te laten schrikken door tijdens het spelen onzichtbaar registers in en uit te trekken, maar ook het optreden voor slechts één echtpaar - met dank aan een communicatiestoornis. Jurie van den Berg besluit: ,,Herinneringen die we koesteren. Tegelijkertijd kijken we naar het heden en de toekomst. We knijpen we onze handen stijf dicht ons koor van nu. Indertijd telde onze groep vijftien zangers, nu 56. Een prachtige ploeg, met wie we nog lang door willen gaan. We kunnen met ze lachen, dat zeker, maar soms zie ik die grote mannen ook emotioneel worden. Ineens worden ze tijdens het zingen geraakt door bijvoorbeeld hun lievelingslied en pinken ze een traantje weg. Zou je niet denken, maar ook dat is Onger Oens.''   We spraken af om af en toe voor de zieken en de zwakken te zingen, maar dat zijn we inmiddels zelf.
donderdag 6 februari 2014        Het is officieel : 25 jaar lid van “Onger-Oens”